Etapy życia kobiety

Pacjentka często nie myśli kategoriami medycznych rozpoznań. Może powiedzieć: „jestem po porodzie i coś się zmieniło”, „od pewnego czasu odczuwam suchość”, „współżycie stało się bolesne”, „po menopauzie mam dyskomfort” albo „po ciąży pojawiło się nietrzymanie moczu”. Taki sposób opisu jest naturalny i często wystarcza, aby rozpocząć właściwą rozmowę.

Dlatego w tym dziale punktem wyjścia nie jest nazwa zabiegu ani technologia, lecz sytuacja życiowa pacjentki. Regeneracja po porodzie oraz terapia problemów okołomenopauzalnych i pomenopauzalnych mogą obejmować różne metody: od obserwacji, leczenia zachowawczego i fizjoterapii, przez zabiegi regeneracyjne, aż po kwalifikację do innych form leczenia.

Dlaczego etap życia ma znaczenie?

Te same okolice ciała mogą wymagać zupełnie innego spojrzenia w zależności od sytuacji pacjentki. U kobiety po porodzie ważne mogą być blizny, napięcie tkanek, szerokość pochwy, nietrzymanie moczu albo regeneracja po nacięciu lub pęknięciu krocza. U kobiety po menopauzie częściej pojawia się suchość, atrofia, pieczenie, ból podczas współżycia i zmiana jakości błony śluzowej.

Etap życia pomaga więc dobrać język rozmowy i kolejność diagnostyki. Inaczej rozmawia się z pacjentką, która niedawno urodziła i próbuje wrócić do komfortu, a inaczej z kobietą, która od kilku lat obserwuje stopniowe zmiany związane ze spadkiem estrogenów.

• po porodzie częściej omawia się blizny, napięcie i funkcję dna miednicy
• w menopauzie częściej pojawia się suchość, atrofia i GSM
• podobny objaw może mieć inną przyczynę na różnych etapach życia
• dobór metody wymaga oceny tkanek i przeciwwskazań
• nie każda zmiana wymaga zabiegu
• właściwym początkiem jest konsultacja i indywidualna kwalifikacja

Regeneracja po porodzie

Poród naturalny może wpływać na pochwę, krocze, dno miednicy, śluzówkę, blizny oraz komfort współżycia. U części pacjentek zmiany cofają się stopniowo, u innych utrzymują się dłużej i wymagają konsultacji. Objawy mogą dotyczyć luźności pochwy, blizny po nacięciu krocza, dyskomfortu, bolesności, nietrzymania moczu albo poczucia, że ciało nie wróciło do wcześniejszego stanu.

W zależności od sytuacji możliwe jest leczenie zachowawcze, fizjoterapia uroginekologiczna, zabiegi regeneracyjne, poprawa stanu śluzówki, terapia blizny, a czasem kwalifikacja do zabiegu operacyjnego. Właściwa ścieżka zależy od badania, czasu od porodu, planów kolejnej ciąży i nasilenia dolegliwości.

Okres okołomenopauzalny i pomenopauzalny

W okresie okołomenopauzalnym i po menopauzie zmienia się gospodarka hormonalna, co może wpływać na tkanki pochwy i sromu. Pacjentki mogą odczuwać suchość, pieczenie, świąd, ból podczas współżycia, większą podatność na podrażnienia, spadek elastyczności, atrofię oraz objawy określane jako zespół moczowo-płciowy menopauzy, czyli GSM.

W tej grupie pacjentek szczególnie ważna jest ocena błony śluzowej, wykluczenie infekcji, rozmowa o objawach i ustalenie celu terapii. U wybranych pacjentek można rozważyć leczenie miejscowe, metody regeneracyjne, laseroterapię, RF, PRP, kwas hialuronowy lub inne postępowanie dobrane indywidualnie.